search
top
Currently Browsing: Porady prawne

Rozprawy naukowe w języku polskim

Język polski nie jest językiem światowym. Oczywiście włada nim prawie 40 mln ludzi, ale jest na tyle trudny i mało popularny, że polonistykę znajdziemy na niektórych uniwersytetach i to raczej w formie kursu, a więc polscy naukowcy, którzy chcą zyskać sławę zagranicą muszą pamiętać, że tak naprawdę, jeśli chcą coś osiągną to wszelkie rozprawy naukowe powinni pisać w języku angielski. Angielski jest, bowiem językiem międzynarodowym i od wielu lat dąży się do tego, aby wszyscy ludzi na całym świecie porozumiewali się w tym języku. Oczywiście ma to sens, jeśli chodzi o rozprawy naukowe, ale jeśli chodzi o samą komunikację, warto poznać kilka słów w innym języku. Przecież jest tyle pięknych języków, których nauka jest dużo prostsza, niż nauka angielskiego. Języki te są równie pasjonujące i ważne. Jednak to angielski stał się tym językiem pierwszym, numerem jeden. Nie można odmówić mu wielkości, gdyż jest językiem urzędowym największej ilości krajów na świecie. Włada nim ogromna ilość osób i jeśli wszyscy naukowcy pisaliby swoje prace w języku angielskim dostęp do nich byłby dużo prostszy. W chwili obecnej chcąc zgłębiać wiedze, np. na temat języków azjatyckich źródła są bardzo ograniczone. Brakuje artykułów po angielsku. Niewątpliwie pisanie rozprawy naukowej po angielsku, może oznaczać dla Polaka duży sukces. Bo tak naprawdę to, co publikuje w Polsce ma małe znaczenie. Nasz kraj rozwija się tylko w niektórych dziedzinach. Sukces, a w zasadzie to, jaki sukces można osiągnąć zależy od tego, w jakim kraju się znajdujemy, a jak wiadomo największe perspektywy mamy mieszkają w kraju, jakim są Stany Zjednoczone. Ogromna ilość ośrodków naukowych, przedsiębiorstw, które chcą się rozwijać, jak również ludzi pełnych pasji i chęci do działania to niewątpliwy atut tego miejsca i warto pisać po angielsku lub tłumaczyć na ten język.

Jak napisać rozprawkę?

Od lat ogromną popularnością wśród pracowników naukowych cieszą się rozprawy naukowe. Rozprawy to nic innego jak rozbudowane wypowiedzi naukowe. Zazwyczaj są one po prostu omówieniem problemu naukowe z danego punktu widzenia. Osoby, które decydują się na taką formę wypowiedzi opierają się na pełnym materiale dowodowym, który bardzo często zbierają przez wiele lat. Dzięki temu materiałowi mogą zaprezentować dany punkt widzenia, wszelkie argumenty. Mogą również polemizować z przeróżnymi ujęciami przedmiotu. Zazwyczaj taką właśnie formę przybierają różnego typu prace magisterskie oraz prace doktorskie. Są one znacznie bardziej wymagające od innych form wypowiedzi. Do pisania takich prac przygotowuje się młodzież już na etapie gimnazjum oraz szkoły ponadgimnazjalnej. Na języku polskim uczy się ich pisać rozprawki. Rozprawka to nic innego jak mała rozprawa. Ma ona określoną odgórnie kompozycję. Niektórzy twierdzą, że jest ona bardzo łatwa do napisania. Jednak tak naprawdę trzeba się trochę napracować, aby to zrobić. Jest to bowiem swoista praca naukowa, która wymaga wgłębienia się w temat. Inaczej będzie całkowicie bez sensu. Trzeba rozpatrzeć jakiś ważny temat dogłębnie. Nie można skupić się tylko na jakiejś części problemu. Podczas pisania rozprawki będziemy musieli przekonać czytającego do swoich racji, a także odpowiedzieć na wcześniej postawione pytanie. Jeśli chodzi o sposób argumentowania swoich racji to warto wiedzieć, że można to robić na kilka sposobów. Wszystko będzie zależało od decyzji osoby piszącej, która już na początku postawi jakąś tezę. Wówczas trzeba wszystko poprzeć odpowiednimi argumentami. Wówczas można od razu założyć, że hipoteza była prawdziwa. Można także założyć, że hipoteza jest nieprawdziwa. Jeśli nie jesteśmy w stanie udowodnić, że hipoteza jest prawdziwa lub gdy nie możemy udowodnić, że jest ona nieprawdziwa to wówczas możemy postawić taką tezę, która przemówi za ważniejszymi argumentami.

Bogactwo polskiej literatury

Polska literatura znana już była w czasach średniowiecznych. Ta epoka przyniosła ze sobą twórczość autorów takich jak Marcin Gall, Wawrzyniec z Raciborza, Gall Anonim czy Jan Długosz. Ten ostatni jest autorem licznych publikacji historycznych. Najsłynniejszym jest bez wątpienia „Roczniki, czyli kroniki sławnego Królestwa Polskiego”. Kroniki te prezentują historię Polski od bardzo odległych czasów aż po rok 1480. To bardzo cenne źródło informacji. Warto także podkreślić, że dzieło to zawiera także takie informacje jak na przykład hydrografię ziemi, a także informacje o bogach, jakich czcili Polacy. Bardzo obfitą epoką literacką dla Polski był romantyzm. Tutaj można wymienić takie nazwiska pisarzy jak Jak Chęciński, Michał Czajkowski, Zygmunt Krasiński, Józef Ignacy Kraszewski, Juliusz Słowacki, Karol Szajnocha, Teofil Lenartowicz, Edmund Wasilewski, Cyprian Kamil Norwid czy Adam Mickiewicz. Jeśli chodzi o Mickiewicza to nie ma chyba osoby, która by o nim nie słyszała. Okrzyknięty został on najwybitniejszym twórcą dramatu romantycznego w Polsce. Zadebiutował „Zimą miejską”. Bez wątpieniem dziełem jego życia był „Pan Tadeusz”. Jest to epicki poemat, który składa się z dwunastu ksiąg. Jeśli chodzi o pozytywizm to warto wspomnieć o Adamie Asnyku, Elizie Orzeszkowej, Józefie Potockim, Marii Ilnickiej, Marii Konopnickiej oraz Aleksandrze Fredro. Okres dwudziestolecia wojennego ujawnił talent takich pisarzy oraz poetów jak Janusz Korczak, Jan Kasprowicz, Jan Brzechwa, Bruno Schulz, Magdalena Samozwaniec, Leon Kruczkowski, Bolesław Leśmian, Maria Dąbrowska, Julian Tuwim, Czesław Miłosz, Kornel Makuszyński, Stanisław Ignacy Witkiewicz, Zofia Nałkowska, Witold Gombrowicz, Maria Pawlikowska-Jasnorzewska, Jan Parandowski, Stefan Żeromski oraz Władysław Reymont. Ten ostatni zasłynął przede wszystkim powieścią „Ziemia obiecana”. Ta została doceniona nie tylko przez czytelników, ale także przez fanów kina, gdyż dwa razy została zekranizowana.

Język z grupy słowiańskich

Język ten uznany za ojczysty przez około 44 milionów ludzi na całym świecie. Język polski jest zaliczany do języków zachodniosłowiańskich. Do tej właśnie grupy należy również język czeski czy język słowacki. Najstarsze zdanie w tym języku pochodzi z 1270 roku. Zapisano je w tzw. Księdze Henrykowskiej. Oczywiście wiadomo, że od tamtego czasu język zdecydowanie się zmienił. Polska nie zawsze przecież była niepodległym krajem. Nic więc dziwnego, że i do języka przedostały się naleciałości z innych krajów. Na język polski wpływały między innymi języki niemiecki, czeski, francuski, włoski, rosyjski, grecki czy łaciński. Czasem naleciałości przedostawały się do kraju w inny sposób. Jeśli chodzi o początki to warto tutaj znać datę 1661 rok. Wówczas okazywał się pierwszy tygodnik „Merkuriusz Polski Ordynaryjny”. Po tym jak zaprzestano jego wydawania to przez długi czas nie drukowano żadnych innych czasopism. Dopiero po 1720 roku pojawiła się „Poczta Królewiecka”. Warto wiedzieć, że język polski ma różne odmiany. Jeśli chodzi o język polski etniczny to można tutaj rozróżnić język ogólny, dialekty oraz socjolekty. Głównymi dialektami są z pewnością gwara poznańska, gwara krakowska, gwara podhalańska, gwara sądecka oraz gwara śląska. Jeśli chodzi o język polski za granicą to warto wiedzieć, że coraz więcej osób uczy się tego języka jako języka obcego. Specjaliści mówią, że uczy się go aż dziesięć tysięcy osób. Wiele osób przyjeżdża uczyć się tego języka na polskich uczelniach. Język ten używany jest także przez mniejszości, przede wszystkim na Ukrainie, Białorusi, Litwie, Słowacji oraz w Czechach. Warto wspomnieć także o emigrantach. Największą grupę polskojęzycznej ludności znajdują się w zachodniej Europie, a w szczególności w Niemczech, Francji oraz Wielkiej Brytanii. Spora ich grupa znajduje się także w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Brazylii, Argentynie oraz Meksyku.

Next Entries »

top